اختلال اضطرابی

اضطراب هشداري است مبني بر اينكه خطري در راه است تا فرد بتواند براي مقابله با آن اقداماتي به عمل آورد. بنابراين اضطراب خطري بيروني يا دروني را اعلام مي كند و موجب حفظ حيات مي شود اما هنگامي كه اضطراب در زندگي روزمره به صورت غيرمنطقي و تشديد يافته باشد، به يك اختلال تبديل مي شود.


عمده ترين اختلالات اضطرابي عبارتند از:
اختلال پانيك (به تنهايي يا توأم ب آگورافوبيا)، فوبي اختصاصي و فوبي اجتماعي، اختلال وسواسي- اجباري OCD، اختلال استرس پس از سانحه PTSD، اختلال اضطرابي GAD، اختلال فشار رواني حاد

فوبي
اصطلاح فوبي به معناي ترس افراطي از يك موضوع، شرايط يا موقعيت خاص و معين است.
فوبي بنا به تعريف عبارت است از ترس غيرمنطقي كه موجب اجتناب آگاهانه از موضوع، فعاليت، موقعيت هراس آور شود.
وجود عامل هراس آور يا انتظار آن مي تواند رنج و عذابي شديد در فرد مبتلا ايجاد كند، درحالي كه خود او نيز به افراطي بودن اين واكنش واقف است. اين واكنشها ممكن است به حملات پانيك وابسته به موقعيت يا مرتبط با موقعيت تبديل شوند. واكنشهاي هراس گونه معمولاً توانايي فرد را براي انجام كاركردهاي معمول زندگي به هم مي زند؛ البته اين مسئله هميشه هم صادق نيست (مثل ترس از عنكبوت ها)

روشهای درمان بیماری

روان درماني
شناخته ترين و مؤثرترين راه درمان فوبي ها، رفتاردرماني است. رايج ترين نوع رفتار درماني به كارگرفته شده در درمان فوبي ها حساسيت زدايي تدريجي است. ساير فنون رفتاري عبارتند از: مواجه سازي با محرك هراس آور به صورت تصوري يا حساسيت زدايي واقعي. روان درماني هاي تحليلي- حمايتي و خانواده درماني نيز مفيد مي باشند

دارو درماني
داروهاي مؤثر در درمان فوبي اجتماعي عبارتند از: 1- مهاركننده هاي انتخابي بازجذب سروتونين ( SSRI ) 2- بنزوديازپين ها ( نظير آلپرازولازوم و كلونازپام ) 3- ونلافاكسين 4- بوسپيرون